| تاریخچه اف سی بارسلونا در 29 نوامبر 1899، هانس گمپر باشگاه اف سی بارسلونا را به همراه 11 تن از علاقمندان ورزش فوتبال که در این نقطه دنیا تا حد زیادی ناشناخته بود تاسیس کرد. او هیچ گاه تصورش را هم نمیکرد که ابتکارش روزی به این عظمت و بزرگی برسد. اف سی بارسلونا در تاریخ صد و چند ساله اش به گونه ای در همه سطوح رشد کرده که به چیزی بیش از یک باشگاه ورزشی تبدیل شده و شعار "فراتر از یک باشگاه" را به واقعیت تبدیل کرده است.
بارسا برای میلیونها تن از مردم سراسر جهان، به نمادی برای شناسایی، نه فقط در زمینه ورزش، بلکه در زمینه های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تبدیل شده است. طی سخت ترین دوران، بارسا برای مردم کاتالان که در آرزوی آزادی بودند، به عنوان سمبل کاتالونیا تبدیل شده بود. و این خصیصه، دائما و به طور ویژه ای با باشگاه و اعضای آن پیوند خورده است. در کشور اسپانیا، بارسا به عنوان یک باشگاه آزاد و دموکراتیک، و در سرتاسر جهان به عنوان باشگاهی با اهداف انسان دوستانه، مخصوصا در زمینه حمایت از کودکان و به عنوان حامی سازمان یونیسف شناخته میشود.
طی یک قرن کامل، اف سی بارسلونا از دوران افتخار آمیز و سخت بسیاری عبور کرده. این دوران گاهی با درخشش و گاهی نیز با کسب موفقیتهای کوچکتر، پیروزی های حماسی و شکستهای فروتنانه همراه بوده. اما تمام این لحظات مختلف به شناسایی هویت باشگاه کمک کرده اند تا بارسا بواسطه خصوصیات ویژه اش در جهان بی نظیر باشد.
به دلیل وجود گذشته ای بیش از صد سال، طبیعی است که دوران متفاوت زیادی در هر دو زمینه اجتماعی و ورزشی وجود داشته باشد. در سالهای اولیه تاسیس باشگاه (1899-1922) تا تاسیس ورزشگاه لس کورتس برای باشگاه، بارسا باشگاهی بود که باید خود را از سایر تیمهای فوتبال در بارسلونا متمایز میکرد و به مظهری برای شناسایی شهر تبدیل میشد. بارسا خیلی زود به عنوان باشگاه اول کاتالونیا تبدیل شد و با شخصیت ملی کاتالونیا درامیخت.
از لس کورتس تا کمپ نو (1922-1957) باشگاه وارد دوره جدیدی شد. در این زمان تعداد هواداران رسمی باشگاه به 10.000 عضو رسید. این در حالی بود که فوتبال به عنوان یک پدیده شکل حرفه ای به خود گرفت و اینها طی سالهایی اتفاق افتاد که بازیکنان افسانه ای مانند سامیتیر و آلکانترا ظهور کردند. به دلیل سر رسیدن دوران سخت، مشکلات سیاسی و جنگهای داخلی اسپانیا، باشگاه مجبور بود شرایط سختی را تحمل کند. ترور ریاست باشگاه "جوزپ سونیول" در سال 1963، کسی که شعار "ورزش و شهروندان" را رواج داد از جمله این اتفاقات بود. اما باشگاه به حیات خود ادامه داد و دوران بازسازی اجتماعی و ورزشی با وجود کمپ نو شکل گرفت. این اتفاق همزمان با ورود لادیسلاو کوبالا همراه شد که تاثیر بسیار زیادی گذاشت.
از کمپ نو تا هفتاد و پنجمین سالگرد تاسیس (1957-1974) بارسا نتایج متوسطی کسب میکرد اما همچنان به عنوان یک نهاد جایگاه خود را محکم ساخت. با افزایش متوالی اعضا و ترمیم آهسته و منظم خود، در مواجه با بد اقبالی ها هویت خود را نشان داد. یک اتفاق بسیار ناب برای اولین بار در عبارت "بارسا فراتر از یک باشگاه" توسط ریاست باشگاه "نارسیس د کورارس" اعلام شد. هیئت مدیره ای که به ریاست "آگوستی مونتال" اداره میشد بازیکنی را به بارسلونا آوردند که تاریخ باشگاه را دگرگون ساخت. "یوهان کرایف".
از هفتمین جشن سالگرد تا جام اروپایی (1974-1992) باشگاه در حال تغییر از یک باشگاه فوتبال به یک باشگاه مردمی بود، آغاز دوره طولانی مدت ریاست "جوزپ لوئیز نونیز"، بازسازی کمپ نو به مناسبت جام جهانی 1982 و پیروزی در جام برندگان جام در بازل (1979)، موفقیتهای بزرگ نه تنها در عرصه ورزش، بلکه در بعد اجتماعی و افزایش چشمگیر و مثال زدنی حامیان بارسا، باعث نمایان شدن اتحاد و یگانگی پرچم کاتالان و بارسلونا در اروپا شد. کرایف بازگشت، این بار به عنوان مربی، و چیزی را بوجود آورد که به "تیم رویایی" (dream team) مشهور شد (1990-1994). بزرگترین افتخار وی قهرمانی در جام اروپایی در "ویمبلی" لندن در سال 1992 می باشد که با گل مشهور "رونالد کومان" بدست آمد.
از ویمبلی تا پاریس (1992-2006) زمانی بود که باشگاه بیشترین پیشرفت اخیرش را بین دو موفقیت بزرگ خود یعنی دو قهرمانی در اروپا را در آن طی کرد. دوره طولانی مدت ریاست "لوئیز نونیز" به پایان رسید و باشگاه توان خود را با نمایش جشن 100 سالگی نشان داد. پس از خوان گاسپارت (2000-2003) در ژوئن 2003 انتخابات این بار خوان لاپورتا را به دفتر ریاست آورد، این آغاز یک توسعه و گسترش کلی با عضویت 150.000 عضو رسمی و کسب موفقیتهای بیشتر در داخل زمین، که شامل دو قهرمانی در لیگ و قهرمانی در لیگ قهرمانان در پاریس بود.
بزرگی باشگاه فوتبال بارسلونا همراه با فاکتورهای دیگر، در لیست تحسین برانگیز افتخاراتش ثبت شده است. تعداد معدودی باشگاه در سرتاسر دنیا وجود دارد که موفق به کسب افتخارات این چنینی شده باشد. جام بین قاره ای به عنوان تنها جامی است که هرگز به موزه افتخارات باشگاه راه پیدا نکرده، و اینگونه است که دو جام اروپایی ویمبلی (1992) و پاریس (2006) در راس افتخارات باشگاه قرار دارند.
|
|
