به اشتراک گذاری
FaceBook  Twitter  

تاریخچه مختصر استادیوم

درباره موفقیت ها و یا نزول یک باشگاه ورزشی با توجه به امکاناتی که از آن استفاده میکند چیزهای زیادی میتوان گفت.

تاریخچه باشگاه بارسلونا را می توان دقیقا به سه مرحله تقسیم کرد.

در سالهای اولیه، باشگاه بطور مرتب زمین خود را عوض می کرد. در مرحله دوم باشگاه با یافتن زمین لس کورتس، آنجا را بعنوان خانه ثابت خود انتخاب کرد و در آنجا مستقر شد. و مرحله سوم که ساخت کمپ نو را در برداشت، نشان دهنده توسعه و عظمت باشگاه در مقیاس جهانی است.

زمین قدیمی لس کورتس، که در سال 1922 افتتاح شده بود، چندین بار تعمیر شد تا بتواند مکانی مناسب برای هوادارانی باشد که به مرور زمان تعدادشان بیشتر و بیشتر می شد. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، هر ساله به تعداد هواداران باشگاه که در عضویت کانون هواداری بودند، اضافه می شد که این مساله به معنای حضور تماشاگران بیشتر در بازیها بود. این حمایت بی سابقه الهام بخش آغاز کردن چندین پروژه برای توسعه این استادیوم بود، مانند توسعه ضلع جنوبی استادیوم در سال 1946، و توسعه ضلع شمالی (1950) و همچنین افزایش ظرفیت جایگاه سرپوشیده تماشاگران در سال 1944. اما بتدریج نیاز باشگاه به ساخت یک استادیوم جدید، آشکار شد. و بنابراین هیات مدیره باشگاه برنامه های ساخت یک استادیوم جدید را با برنامه های تعمیر لس کورتس ترکیب کردند تا رویای داشتن یک استادیوم جدید را به حقیقت تبدیل کنند.

نیاز به یک استادیوم جدید

از سال 1948، مردم از ایده ساخت یک استادیوم کاملا جدید بسیار استقبال کردند. اما عملی کردن این فکر، کار ساده ای نبود و لازم بود که مسئولین محلی قانع شوند که برنامه ساخت یک استادیوم جدید با برنامه توسعه قسمت بالایی خیابان Diagonal ، که به طور همزمان اجرا می شد، هماهنگی دارد.
معمولا گفته می شود چیزی که بالاخره هیات مدیره را قانع کرد که غیر از ساخت یک استادیوم جدید راه دیگری وجود ندارد، آمدن لادیسلاو کوبالا بود، وی یکی از بهترین بازیکنانی بود که تا کنون در باشگاه بارسلونا حضور داشته و اکنون تبدیل به یک اسطوره شده است. و با وجود اینکه شکی نیست با آمدن کوبالا، به تعداد علاقمندان تیم اضافه شد و روحیه باشگاه به حد بسیار بالاتری رسید، مسئولان باشگاه از زمانی که بارسا عنوان لیگ را در فصلهای 49-1948 و 48-1947 بدست آورد، به فکر ساخت کمپ نو افتادند. و در این سالها این بازیکن بزرگ مجارستانی هنوز به بارسا وارد نشده بود. در واقع اولین قدم محکم برای ساخت یک استادیوم جدید، در سپتامبر سال 1950 برداشته شد. درست 15 روز قبل از اینکه کوبالا در یک بازی دوستانه، برای اولین بار پیراهن بارسا را به تن کند. بعد از این رئیس وقت باشگاه بارسلونا، آگوستی مونتال ای گالوبارت، حق خرید و فروش زمینی در منطقه ای به نام لا مترنیداد را دریافت کرد،حقی که قرار بود دو ماه بعد رسما به او داده شود.

به دنبال این اتفاق دوران آشفته ای پیش آمد، زیرا کمیته ساخت کمپ نو در 9 فوریه سال 1951 تصمیم گرفت که محل استادیوم آینده را به منطقه ای در قسمت بالایی خیابان دایاگونال تغییر دهد و این تصمیم به انجام مذاکرات بی حاصلی با مسئولان ختم شد که بنظر نمی آمد این مذاکرات به جایی برسند. تا وقتی که فرانسسک میرو-سانس در تاریخ 14 نوامبر سال 1953 برنده انتخابات ریاست باشگاه شد، بنظر می آمد که این موضوع برای همیشه منتفی شده است. مدیر جدید باشگاه، حامی طرح ساخت یک استادیوم جدید بود و یکی از اولین کارهایی که بعد از ورود به دفتر مدیریت در روز 18 فوریه سال 1954 انجام داد، تغییر مکان استادیوم آینده از قسمت بالایی خیابان دایاگونال به منطقه خریداری شده در سال 1950 بود. و بنابراین در روز 28 مارچ، اولین سنگ بنای کمپ نو به سرپرستی فرماندار شهر، فلیپه اسدو کلونگا و با دعای اسقف اعطم شهر بارسلونا، گرگوریو مودرگو، در مقابل 60.000 نفر از هواداران بارسا، در جای خود گذاشته شد.

ساخت (1957-1954)

فرانسسک میتجانز میرو (یکی از نزدیکان میرو-سانس) و جوزپ سوتراس ماوری معماران این استادیوم جدید بودند که از کمک و همکاری لورنزو گارسیا باربون نیز بهره مند می شدند. بیش از یک سال بعد، یعنی در تاریخ 11 جولای 1955، باشگاه کار ساخت استادیوم را به شرکت INGAR SA واگذار کرد. شرکتی که هزینه اتمام پروژه را 66.620.000 پستاس ارزیابی کرد، و مدعی بود که کامل شدن این پروژه 18 ماه به طول می انجامد. هر چند، ساخت این استادیوم در حقیقت هزینه بسیار بیشتری را در برداشت و در نهایت، هزینه صرف شده برای ساخت کمپ نو، 288 میلیون پستاس برآورد شد. مبلغی که باید با گرفتن وام های متوالی تامین می شد ((100 میلیون پستاس) و وام های کوتاه مدت (60 میلیون پستاس) این مساله بدین معنا بود که باشگاه می توانست هزینه ساخت استادیوم را تامین کند، اما این کار باعث می شد که باشگاه برای سالهای زیادی بدهکار بماند.

افتتاحیه

روز افتتاحیه قرار بود 24 سپتامبر 1957 باشد. یک کمیته تخصصی تشکیل شده بود که مأمور بود تا مراسم افتتاحیه را با توجه به شرایط برنامه ریزی کند. دو نفر در رأس امور آن بودند، الیکس بوزرس (روابط عمومی) و نیکولائو کاسائوس (برنامه ریزی). روز یکشنبه 21 سپتامبر، در سالن ده لاس کرونیکاس شورای شهر بارسلونا، خوزه ماریا ده کوسیو که از اعضای رئال آکادمیا اسپانیولا بود رسماً افتتاح ورزشگاه جدید را اعلام کرد. همان آخر هفته چند بازی بین المللی در لس کورتس و پالاسیو مونیسیپال ده دپورتس، از جمله بازی های تیم های ورزشی مختلف باشگاه، انجام شد. آن روز ها در تاریخ باشگاه ثبت شده است، و شاعر بزرگ، خوسپ ام. ده ساگارا، در غزل خود با عنوان "آزول گرانا" از آن یاد کرده است. همچنین به افتخار ورزشگاه جدید بارسلونا سرودی ساخته شد که خوسپ بادیا آن را روی موسیقی آدولف کابانه قرار داد.

در روز جشن مرسه سال 1957، شهر به رنگ های بارسا در آمده بود. جشن با حضور جمعیتی عظیم و دعای اسقف اعظم بارسلونا، گرگوریو مودرگو، برای ورزشگاه ادامه یافت. سپس گروه کر اورفئون گراسینسه "هاللویا" هاندل را در حالی که تصویر دوشیزه منتسرات در حال اهتزاز بود اجرا کرد. در قسمت مدیران بزرگترین شخصیت های ورزشی و سیاسی آن زمان حضور داشتند، از جمله فرانسس میرو سانس، مدیر باشگاه؛ خوزه سولیس روئیز، دبیر کل جنبش (که در آن زمان معادل وزیر ورزش بود)؛ خوزه آنتونیو الولا اولاسو، سرپرست هیئت نمایندگان ورزشکاران؛ فلیپه آسدو، فرماندار بارسلونا؛ و خسپ ام. پورسولس، شهردار بارسلونا.

اگرچه هنوز کار روی ورزشگاه به پایان نرسیده بود، اما 90.000 نفر قادر به تماشای افتتاحیه بودند. این مراسم با رژه نمایندگان باشگاه های بزرگ فوتبال کاتالونیا، دیگر تیم های ورزشی باشگاه و کانون هواداران باشگاه ادامه یافت. سپس سرود ورزشگاه جدید اجرا شد و اولین بازی در این ورزشگاه در ساعت 4:30 بعد از ظهر آغاز شد. بارسلونا یک بازی دوستانه در مقابل تیم لهستانی ورشو انجام داد. اولین بازیکنانی برای بارسا در کمپ نو به میدان رفتند عبارت بودند از رامالتس، اولیولا، بروگه، سگارا، ورگس، گنسانا، باسورا، ویاورده، مارتینز، کوبالا و تخادا. در نیمه دوم این بازیکنان به زمین رفتند، رامالتس، سگارا، بروگه، گراسا، فلوتادوس، بوش، هرمس، ریبه لس، تخادا، سمپدرو و اواریستو. بارسا این بازی را با نتیجه ی 4-2 برد و گل ها را یولخیو مارتینز (که گل دقیقه ی 11 او اولین گل به ثمر رسیده در کمپ نو است)، تخادا، سمپدرو و اواریستو به ثمر رساندند. در فاصله بین دو نیمه 1500 عضو گروه فرهنگ فلکلری بارسلونا یک رقص بزرگ ساردانا(رقص سنتی کاتالان) انجام دادند و 10.000 فاخته را نیز رها کردند. از این زمان بود که دوره ای جدید در تاریخ باشگاه آغاز شد.